Faktoring jest nabyciem wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z określonego tytułu np. sprzedaży, usługi, dostawy, dokonanym przez stronę umowy – faktora – w zamiana za zapłatę na rzecz przedsiębiorcy (zbywcy) kwoty odpowiadającej wartości zakupionych zobowiązań, pomniejszoną o przysługujące faktorowi wynagrodzenie za nabycie.

Umowa forfaitingu natomiast polega na przeprowadzeniu operacji rozliczeniowej i realizowana jest przez zakup należności terminowych występujących jako weksle z jednoczesnym wyłączeniem prawa regresu w stosunku do odstępującego. Forfaiting polega na umożliwieniu przedsiębiorcy uzyskania środków pieniężnych w drodze zobowiązania się jednej strony do dostarczenia wierzytelności, a drugiej do zapłaty uzgodnionej ceny z góry.

Polecamy: ABC umów

Zarówno umowa faktoringu, jak i forfaitingu zawierane są według ogólnych zasad prawa cywilnego, co podyktowane jest ich przynależnością do grupy umów handlowych nienazwanych. W praktyce do ich podpisania najczęściej dochodzi w trybie negocjacji.

Do stron umowy forfitingowej należy forfaiter (nabywający wierzytelności, czyli instytucja zajmująca się forfaitingiem), jak i forfetysta (zbywca wierzytelności). W przypadku faktoringu jest to odpowiednio faktor (nabywca) i przedsiębiorca (faktorant). W obu stosunkach prawnych występuje także dłużnik, który nie jest stroną, a jedynie uczestnikiem stosunku prawnego.

Różnice przejawiają się w odniesieniu do obszaru działania, w przypadku którego faktoring cechuje się szerszym zakresem, ponieważ obok obrotu międzynarodowego (eksportu), obejmuje także obrót krajowy. Forfaiting skupia się tylko na tym pierwszym. Dodatkowo faktoring posiada niższe koszty obsługi z uwagi na wysokie ryzyko forfaitera związane z przyszłym terminem wymagalności spełnienia świadczenia oraz brakiem regresu.